Blog

HomeHomeAktualeMbreterija e qiellit lidhe miqesin me Shqiponjat

Mbreterija e qiellit lidhe miqesin me Shqiponjat

Dy Dardane 🇦🇱te Dardanisë, 🇦🇱 mposhten Serbin ne zemër te Rusisë, zemrën mal Shqiptarisë🤜

 

”Mbret i nderuar, – J’u pĂ«rgjigjĂ«n lajmĂ«tarĂ«t nĂ« njĂ« gojĂ«. Çudija ndodh nĂ« gjith mbretĂ«rinĂ«.
– Kjo tregon se ne, i pĂ«rkasim tĂ« njĂ«jtit fis, jemi njĂ« gjak, ndaj duhet tĂ« bashkohemi, e ti bĂ«hemi krah njĂ«ri tjetĂ«rit. Ashtu siç i mbron Shqiponja zogjt e saj – vazhdoi mbreti”

Na ishte njĂ«herĂ«, shumĂ« kohĂ« pĂ«rpara, nĂ« kohĂ«t shumĂ« tĂ« lashta, njĂ« mbret. Jetonte i lirĂ«, nĂ« pronat e tija dhe zotĂ«ronte deri sa mund tĂ« tĂ« shihte syri. TĂ« gjitha malet, tĂ« gjitha fushat, tĂ« gjithĂ« krojet, gjithĂ« lumenjtĂ«, tĂ« gjith pĂ«rrenjtĂ«, tĂ« gjitha lĂ«ndinat, tĂ« gjithĂ« zogjtĂ«, tĂ« gjitha kafshĂ«t e egĂ«ra, tĂ« gjithĂ« pyjet,era, bora, shiu, dielli qĂ« ngrohte gjithçka, dinin e flisnin gjuhĂ«n e tija.Ai kishte tre fĂ«mijĂ«. Dy djem e njĂ« vajzĂ«. NjĂ«rin djal i madhi, quhej Trimi, i dyti quhej Fisnik, kurse vajzĂ«n, e treta quhej Diella. TĂ« tre fĂ«mijĂ«t rriteshin tĂ« lumtur. Nuk dinin kurrĂ« tĂ« grindeshin me njĂ«ri tjetĂ«rin, sepse nuk kishin dĂ«gjuar gjĂ« tĂ« keqe nga goja e njĂ«ri – tjetĂ«rit. Aq tĂ« lumtur jetonin saqĂ« gojĂ« pas goje e mĂ«suan tĂ« gjithĂ«, deri sa vajti fjala nĂ« mbretĂ«rin e qiellit.Mbreti i qiellit, nuk e besonte tĂ« ishte dikush mĂ« i lumtur se sa ai! Sepse ai kishte disa veti dhe mundĂ«si qĂ« nuk i kishte asnjĂ« mbret i tokĂ«s. PĂ«r t’ju mbushur mĂ«ndja dhe pĂ«r ta vĂ«rtetuar kĂ«tĂ«, ai dĂ«rgoi nĂ« tokĂ« njĂ«rin nga besimtarĂ«t dhe bashkĂ« puntorĂ«t e tij, mĂ« besnikĂ«.
– TĂ« shkosh, – i tha atij – me vrap tek Filan mbret nĂ« tokĂ« dhe tĂ« mĂ« thuash nĂ«se, vĂ«rtet Ă«shtĂ« i lumtur, ashtu siç mĂ« thonĂ«! Dhe besniku i tij ,u nisĂ« fluturimthi pĂ«r nĂ« tokĂ«, pa ja bĂ«rĂ« fjalĂ«n dy mbretit tĂ« tij. Pallatin e mbretit e gjeti shum kollaj, sepse kĂ«do qĂ« tĂ« pyesje e njihte dhe ishin tĂ« kĂ«naqur nga ai. Kur shkoi tek pallati, nuk pa, t’i dilte asnjĂ« obortar pĂ«rpara, qĂ« ta ndalonte, apo ta pyeste ku shkonte. I dĂ«rguari hyri brĂ«nda murit, qĂ« e rrethonte pallatin e bukur, pa hasur nĂ« asnjĂ« farĂ« pengese. Sapo hyri nĂ« portĂ«n e madhe me hark, e gjerĂ« sa tĂ« hynin gjashtĂ« kalorĂ«s krah pĂ«r krah dhe e lartĂ« sa dy kalorĂ«s bashkĂ«.Aty pa pĂ«rball tij, njĂ« lulishte dhe njĂ« park tĂ« mbushur me lloj-lloj pemĂ«sh nga mĂ« tĂ« bukurat. Mbretin e gjeti duke u argĂ«tuar me fĂ«mijĂ«t e tij, e duke rendur nĂ«pĂ«r lulishten me lloj-lloj lulesh tĂ« bukura.AtĂ«herĂ« thoshin se, njerĂ«zit jetonin shumĂ« dhe ishin mĂ« tĂ« mĂ«dhenj fizikishtĂ« e mĂ« tĂ« pasur shpirtĂ«rishtĂ«. Mbase kjo kishte tĂ« bĂ«nte me madhĂ«sin e gjoksit tĂ« burrit tĂ« asaj kohe. NjĂ« gjoks aq i madh, pa tjetĂ«r qĂ« nxinte shumĂ« bujari e fisnikĂ«ri brĂ«nda tij! Mbreti e mbretĂ«resha ishin zhytur nĂ« lojĂ«n e fĂ«mijĂ«ve tĂ« tyre, duke thurur kurora lulesh dhe nuk vunĂ« re se, njĂ« krijesĂ« qĂ« ata nuk e njihnin, nuk e kishin parĂ«, po afrohej drejt tyre.AtĂ« e vuri re vajza e para, qĂ« kur e pa, u trĂ«mb sepse, nuk e kishte parĂ« herĂ« tjetĂ«r kĂ«tĂ« krijesĂ«, qĂ« ngjante me ta, por qĂ« lĂ«kurĂ«n e kishte mĂ« tĂ« tejdukĂ«shme se cipa e qepĂ«s. FlokĂ«t i kishte tĂ« bardha si dĂ«bora e maleve, kurse mjekrĂ«n e kishte shum tĂ« gjatĂ«.I porsa ardhuri e pĂ«rshĂ«ndeti dhe i tha qĂ« tĂ« mos trĂ«mbej, sepse ai nuk i bĂ«nte asgjĂ« tĂ« keqe. Vajza u bind, jo sepse i tha i huaj por, sepse ajo nuk ishte mĂ«suar qĂ« dikush ti punonte ndonjĂ« reng e ta mashtronte. Ajo e pyeti se çfar kĂ«rkonte dhe nĂ«se ajo mund t’i shĂ«rbente ta ndihmonte atĂ«. I dĂ«rguari i mbretĂ«ris sĂ« qiellit mbasi u prezantua, i tha se nuk mund ta fshihte se kishte mbetur i habitur me bukurin e saj dhe tĂ« vĂ«ndit qĂ« e rriste. I kĂ«rkoi tĂ« takonte mbretin e gjithĂ« kĂ«saj bukurije. Vajza e bukur i tha se, mbreti ishte babai i saj dhe se e kishte pĂ«rpara syvet. I sapo ardhuri u pĂ«rshĂ«ndet pĂ«rsĂ«ri me pĂ«rulje dhe i sqaroi qĂ«llimin e vizitĂ«s sĂ« tij, pĂ«r herĂ« tĂ« parĂ« nĂ« kĂ«tĂ« mbretĂ«ri.
– MirĂ«se ju gjej MadhĂ«ri – ju drejtua i dĂ«rguari. Kini tĂ« drejtĂ« tĂ« habiteni sepse nuk mĂ« njihni. UnĂ« ju njoh, nga fama qĂ« kini.Fama juaj e madhe ra nĂ« vesh tĂ« mbretit tĂ« qiellit. Ai gĂ«zohet qĂ« ka mbretĂ«r tĂ« lumtur edhe nĂ« tokĂ«. PĂ«r kĂ«tĂ« mĂ« dĂ«rgoi madhĂ«ri, ta shikoja me syt e mi dhe ti them se Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ«. Mund tĂ« mĂ« thoni, qĂ« t’ja trasmetoj edhe unĂ« mbretit tim tĂ« nderuar, cila Ă«shtĂ« arsyeja e lumturis tuaj, sekreti se si e kini arritur ?
– MirĂ«se erdhĂ«t dhe tĂ« faleminderit pĂ«r vizitĂ«n. Jeni i mirpritur nĂ« çdo vĂ«nd tĂ« mbretĂ«risĂ« time – ju pĂ«rgjigj mbreti i tokĂ«s, me po tĂ« njĂ«jtin respekt. QĂ« tĂ« tĂ« pĂ«rgjigjem unĂ«, mund ta them se Ă«shtĂ« shum kollaj, por mĂ« mirĂ«, Ju duhet tĂ« rrini disa ditĂ« kĂ«tu, qĂ« ta shikoni mĂ« mirĂ« e ta vĂ«rtetoni se, nga buron lumturija.
Me të thënë e me të bërë.Mbreti e ftoi në pallat të sapo dërguarin, ku i priste një drekë e bollëshme, ku vetëm një lugë shtuan kur vajti mysafiri dhe asgjë më tepër. I dhanë të pijë, vetëm një gotë shtuan asgjë më tepër. I than të pushoi po të ishte i lodhur dhe ashtu bënë. Kur shkuan në dhomë, vetëm një shtrat liruan për ti bër vënd mikut. I thanë po donte të ndërrohej dhe i prunë një palë rroba nga të mbretit. Mbasi hëngrën, pinë dhe pushuan, mbreti i propozoi të dilte të shikonte mbretërinë. Për këtë ke në dispozicion kalin tim ose karocën, merr kë të duash, i tha mbreti. Ashtu bëri edhe mysafiri.Doli dhe gjezdisi mbretërinë cep më cep. Udhëtoi me ditë të tëra. Kudo që vajti pa vetëm begati, respekt dhe harmoni. Kudo që shkoi mbeti i habitur nga bukuri të rralla. Shetiti nëpër pyje me pemë të larta që të binte kapelja ti shikoje, shkoi e shetiti nëpër fusha të mbjella me lloj- lloj drithrash, perime, e pemë frutore. Shetiti nëpër lumenj, dete e liqene, mjaft të mëdhenj dhe kudo ndeshi një bukuri të mahnitëshme. Këtë bukuri nuk e kishte parë as në mbretërin e tij. Mbasi brodhi dhe shetiti ku deshi u kthye pësëri tek mbreti i tokës që ta përshëndeste, ta falenderonte dhe të kthehej tek mbreti i tij.
Kur u kthye në pallat të mbretit gjith gëzim, nuk ishte e vështirë ta lexoje lumturin në syt e tij.
– Tani mĂ« trego se ku shkove dhe çfar zbulove ? – E pyeti mbreti.
– O mbret i nderuar! – Ju pĂ«rgjigj i dĂ«rguari i qiellit. Fama jote shkoftĂ« mĂ« lartĂ« se mbretĂ«rija ime. Ti qofsh ashtu si thonĂ« dhe siç tĂ« pashĂ« me syt e mij.Jam shum i kĂ«naqur nga pritja dhe nuk di si tĂ« ta shpĂ«rblej. KĂ«rko tri dĂ«shira dhe unĂ« do ti plotĂ«soj, me aprovimin e mbretit tim, qĂ« kurrĂ« nuk ma ka prishur dĂ«shirĂ«n. A do tĂ« jesh i pa vdekshĂ«m ? A do ti verbosh armiqtĂ« sapo tĂ« nxjerrĂ«sh shpatĂ«n ? A do tĂ« tĂ« shĂ«rbejnĂ« zanat ? Çfar tjetĂ«r tĂ« duash unĂ« jam gati tĂ« ta plotĂ«soj !
– TĂ« faleminderit shumĂ« pĂ«r vlerĂ«simin!- Ju pĂ«rgjigj mbreti. AsgjĂ« nga ato qĂ« thatĂ« nuk dua. Nuk dua ta vĂ« mikun tim nĂ« pozita tĂ« vĂ«shtira, sepse e çmoj miqĂ«sin dhe bujarinĂ« tuaj. Ajo qĂ« bĂ«ra unĂ« pĂ«r ju do ta bĂ«ja pĂ«r kĂ«do, qĂ« zĂ«mra ma thotĂ« ta kĂ«naq. PĂ«r kĂ«tĂ« do doja, nĂ« qoftĂ« se, keni mundĂ«si tĂ« mĂ« linit njĂ« shĂ«njĂ« tĂ« mbretit tĂ« qiellit.Dua qĂ« kĂ«tĂ« shĂ«njĂ« ta kenĂ« fĂ«mijĂ«t e mij dhe gjithĂ« brezat qĂ« do vijnĂ« kĂ«tej e tutje. Me kĂ«tĂ« dua qĂ« ta njohim njĂ«ri tjetrin, qĂ« kur lindim e deri sa tĂ« vdesim si miq tĂ« mbretĂ«ris sĂ« qiellit.
– Po! Kjo Ă«shtĂ« mĂ« e kollajshmja qĂ« mund tĂ« tĂ« bĂ«j! UnĂ« pres tĂ« vihem nĂ« provĂ« mĂ« tĂ« madhe, sepse ndiej detyrim pĂ«r miqĂ«sin tonĂ«!
– Po mĂ« bĂ«re kĂ«tĂ« qĂ« thashĂ«, unĂ« dhe gjith mbretĂ«rija ime do jemi shum tĂ« kĂ«naqur.- Ju pĂ«rgjigj mbreti i tokĂ«s me qetĂ«si.
– AtĂ«here dĂ«gjo – i thotĂ« i dĂ«rguari i mbretit tĂ« qiellit. UnĂ« do ngjis nĂ« gjoksin e fĂ«mijve tĂ« tu,tĂ« gjith fisit tĂ«nd dhe gjith mbretĂ«risĂ« tĂ«nde, fytyrĂ«n e mbretit tĂ« qiellit. Kjo do trashĂ«gohet brez pas brezi dhe do dallohet aq sa, secili do njihet se i pĂ«rket mbretĂ«risĂ« tĂ«nde. Sikur edhe gjuhĂ«n tĂ« ngatĂ«rojnĂ«, sikur edhe kufijtĂ« tĂ« gllabĂ«rojnĂ«, sikur edhe fĂ«mijtĂ« tu rrĂ«mbejnĂ«, ata pĂ«rsĂ«ri do njihen nga shĂ«nja e pĂ«rbashkĂ«t, dhe shum shpejt do ta mĂ«sojnĂ« se i pĂ«rkasin tĂ« njĂ«jtit fis.Me anĂ« tĂ« kĂ«saj shĂ«nje, asnjĂ«herĂ« mbreti i qiellit nuk do jet nĂ« luftĂ« me mbretĂ«rin tĂ«nde, por do jet nĂ« krahun tuaj, kundĂ«r çdo tĂ« ligu qĂ« kĂ«rkon t’ju groposĂ«. Bekuar qofshi bres pas brezi. FisnikĂ«rija dhe miqĂ«sija juaj do jet e pa vdekĂ«shme.
Këto tha i dërguari i mbretëris së qiellit dhe hapi flatrat dhe fluturoi lart, shum lart, saqë u zhduk nga sytë e të gjithëve.
Nuk kaloi shumĂ« dhe fĂ«mijĂ«t e mbretit e ndienin vehten sikur do fluturonin. Kishin shum dĂ«shirĂ« tĂ« rendĂ«nin nĂ«pĂ«r lĂ«ndinat, nĂ«pĂ«r pyjet, nĂ«pĂ«r malet e mbretĂ«risĂ«. Befas ndienin njĂ« lloj force qĂ« nuk e kuptonin nga ju vinte.AtĂ«herĂ« ishte behar dhe aty pranĂ« pallatit kalonte njĂ« lum i rrĂ«mbyeshĂ«m dhe i kulluar si qelibar. Trimi, djali i madh qĂ« atĂ«herĂ« ishte vetĂ«m pesĂ«mbĂ«dhjet vjeç, kishte filluar bile ti djersinte edhe mustaqja, i thotĂ« vĂ«llait mĂ« tĂ« vogĂ«l, Fisnikut, i cili ishte trembĂ«dhjet vjeç dhe me trup, pothuaj se e arrinte vĂ«llain e madh, i thotĂ« pra qĂ«, tĂ« mernin motrĂ«n dhjetĂ« vjeçare DiellĂ«n, e tĂ« shkonin nĂ« lumĂ« pĂ«r t’u larĂ«. DĂ«shirĂ« kishin tĂ« tre, por duhej ti mernin leje babait pĂ«r kĂ«tĂ«. Mbreti nuk ua prishi por i porositi tĂ« kishin kujdes nga lumi, sepse ishte i rrĂ«mbyeshĂ«m. TĂ« tre fĂ«mijĂ«t rendĂ«n drejt lumit. Kur shkuan atje filluan ti flaknin rrobat sa andej kĂ«tej dhe mezi prisnin tĂ« zhyteshin nĂ« ujin e kulluar tĂ« lumit. Pa pritur, fisniku vuri re nĂ« gjoksin e vĂ«llait tĂ« tij, njĂ« kokĂ« zogu e cila ngjante shumĂ« me ShqiponjĂ«n e pa aritĂ«shme dhe tĂ« fuqishme tĂ« majave tĂ« larta. Fisniku u habit me kĂ«tĂ« dhe akoma nuk po hiqte kĂ«mishĂ«n nga çudia!
– Pa mĂ« thuaj vĂ«lla i dashur – thotĂ« Fisniku- si u gjend kjo kokĂ« zogu kaq krenare dhe kaq e bukur nĂ« gjoksin tĂ«nd ?
– Nuk e di i dashur vĂ«lla ! UnĂ« tani po e shikoj pĂ«r vehte !- U pĂ«rgjigj i habitur Trimi. AtĂ« moment Fisniku heq kĂ«mishĂ«n rrĂ«mbimthi pĂ«r tĂ« ndjekur shembullin e tĂ« vĂ«llait. SytĂ« e Trimit ishin pĂ«rqendruar tek gjoksi i tĂ« vĂ«llait, mos edhe ai kishte ndonjĂ« ndryshim! Çudija ndodhi dhe ata ngelĂ«n pĂ«r njĂ« çast tĂ« shtangur sepse e njĂ«jta gjĂ« ishte e vizatuar edhe tek gjoksi i tij. Ata nuk dinin se qĂ« kur dhe nga vinte kjo!
– Po ti motĂ«r e dashur, – e pyeti Trimi, a e ke parĂ« veten, mos vallĂ« jemi tĂ« gjith tĂ« vizatuar dhe ne nuk dim gjĂ« ?
Pa e zgjatur Diella vetĂ«, hoqi bluzĂ«n prej lini tĂ« hollĂ«, tĂ« qĂ«ndisur me fije ari, por ç’tĂ« shihte !? Edhe ajo si vĂ«llezĂ«rit e saj, mbante njĂ« kokĂ« zogu nĂ« gjoksin e saj. PĂ«r momentin ajo u trishtua dhe filloi tĂ« qante, sepse i dukej se shĂ«mtonte vehten, pamvarsishtl se ajo ishte e vizatuar me ngjyrat e arit dhe shkĂ«lqente nga dielli. PĂ«rsĂ«ri syri i ShqiponjĂ«s dukej sikur ishte e gjallĂ« dhe lĂ«viste.AtĂ«herĂ« do shkojmĂ« tĂ« pyesim prindĂ«rit thanĂ« me njĂ«ri tjetĂ«rin dhe u nisĂ«n me vrap pĂ«r tek prindĂ«rit. PrindĂ«rit i gjetĂ«n nĂ«n hijen e njĂ« peme tĂ« madhe nĂ« kopĂ«sht, tĂ« cilĂ«t po rrinin tĂ« pĂ«rqafuar. MbretĂ«resha i pa fĂ«mijĂ«t qĂ« po rendĂ«nin drejt tyre dhe u doli para e shqetĂ«suar, sepse diçka kishte ndodhur. Baba ,Mama, thĂ«rrisnin ata nĂ« njĂ« gojĂ«.Shiko çfar kemi ! E kemi tĂ« tre njĂ«soj ! Kush na e bĂ«ri ?
– Çfar kini ? Ç’Ă«shtĂ« ajo gjĂ« ?- i pyet mbretĂ«resha e shqetĂ«suar.
– Shiko kĂ«tu mami, shiko çfar kam, – thoshte vajza duke i treguar gjoksin. Edhe vĂ«llezĂ«rit kĂ«shtu e kanĂ« !
– Shiko baba – thoshin djemtĂ« ! Sot e pamĂ« dhe u çuditĂ«m ! Ç’Ă«shtĂ« kjo ? Ç’do tĂ« thotĂ« kjo ?
– Mbreti i pa me vĂ«mĂ«ndje dhe vuri buzĂ«n nĂ« gaz..ZbĂ«rtheu kopsat prej ari tĂ« kĂ«mishĂ«s dhe tregoi edhe gjoksin e tij.EnjĂ«jta figurĂ« dallohej edhe nĂ« gjoksin e tij. AtĂ«herĂ« e kuptoi se kush na qĂ«nkĂ«sh mbreti i qiellit. ”Ndryshe nuk kishte mĂ«nyrĂ« tjetĂ«r tĂ« njihesha dhe tĂ« lidhja miqĂ«si me mbretin e lirĂ«” – mendoi mbreti i tokĂ«s i gĂ«zuar. AtĂ«herĂ« nisi ti sqaronte edhe fĂ«mijĂ«t se, kjo ishte dĂ«shira e tij, qĂ« t’ua linte trashĂ«gim brezave, qĂ« tĂ« dalloheshin si zogjtĂ« e ShqiponjĂ«s.Ai dha urdhĂ«r qĂ« tĂ« bĂ«hej kontroll nĂ« gjith mbretĂ«rin e tij. Me shpejtĂ«si nisi lajmĂ«tarĂ«t anĂ« e mbanĂ« mbretĂ«risĂ«. LajmĂ«tarĂ«t u nisĂ«n dhe shum shpejt erdhĂ«n me tĂ« njĂ«jtĂ«n pĂ«rgjigje.
– Mbret i nderuar, – J’u pĂ«rgjigjĂ«n lajmĂ«tarĂ«t nĂ« njĂ« gojĂ«. Çudija ndodh nĂ« gjith mbretĂ«rinĂ«.
– Kjo tregon se ne, i pĂ«rkasim tĂ« njĂ«jtit fis, jemi njĂ« gjak, ndaj duhet tĂ« bashkohemi, e ti bĂ«hemi krah njĂ«ri tjetĂ«rit. Ashtu siç i mbron Shqiponja zogjt e saj – vazhdoi mbreti, – ashtu edhe ne duhet tĂ« mbrojmĂ« njĂ«ri tjetĂ«rin, sepse nĂ« tokĂ« nuk Ă«shtĂ« vetĂ«m mbretĂ«rija jonĂ« dhe mbase dikush nuk kĂ«naqet me pjesĂ«n qĂ« i takon.KĂ«tej e tutje kjo shĂ«njĂ« do tĂ« jetĂ« Flamuri i fisit e kombit tonĂ« – U tha mbreti i tokĂ«s me sytĂ« tĂ« pĂ«rlotur.
Të gjithë u bindën dhe e panë se mbreti kishte të drejtë. Lumturija nuk vinte vetëm nga një njeri i fort apo i pasur. Lumturija ndërtohej kur i gjithë fisi, i gjithë populli bashkohej e ndërtonte jetën e lumtur.

Written by

The author didnt add any Information to his profile yet